ഞാന്‍ മീര ....

ഹേ കാർവർണ്ണാ..
നീ എൻ വിളി കേൾക്കുന്നില്ലെ?

ഞാൻ മീരാ
ആത്മാവിനാൽ നിന്നെ പൂജിച്ചവൾ
ജീവനാൽ നൈവേദ്യം
അർപ്പിച്ചവൾ

നിന്നെ തേടി കാലങൾ കടന്നു
ഞാൻ ഇവിടെ എത്തി നിൽക്കുന്നു.
അറിയുക, നീയല്ലാതെ എന്റെതായി ഈ ഭൂമിയിൽ ഒന്നും തന്നെയില്ല.

എന്റെ പ്രാണനിൽ നിന്നെ ഞാൻ
പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു,
നിന്റെ സ്നേഹം എന്റെ മനസ്സും, വർണ്ണം ഉടലും പുതച്ചിരിക്കുന്നു.

എൻ ആത്മാവ് നിൻ പ്രേമ ഭാരത്താൽ വിങുന്നു.
കണ്ണുകൾ കാളിന്ദിയായ് ഒഴുകുന്നു.

നിൻ കരങൾ എന്നെ തഴുകാനായി മെല്ലെ ഒഴുകി എത്തുകയില്ലെ?
തിരസ്കൃതമായ എന്റെ ജന്മം നിന്റെ സ്പ്ർശത്താൽ
സാർത്വകമായി കൊള്ളട്ടെ.

മരണം

എനിക്കും നിനക്കും ഉളള ദൂരം,
എന്റെ വാക്കുകൾക്കും നിന്റെ ചിന്തകൾക്കും ഉള്ള അന്തരം,
ഇതാണു എനിക്കു മരണം.

ഞാൻ ഭയക്കുന്നു
നിന്റെ മൌനത്തെ
അത് എന്റെ മേൽ കനതത മഞ്ഞായി ഉറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
എന്റെ ചിന്തകളുടെ വർണ്ണം അവ ഊറ്റി കുടിക്കുന്നു,
പ്രണയം കാർന്നു തിന്നുന്നു.
ശ്വാസം നിലയ്ക്ക്ന്നു.

ഇനി തിരികെ വിളിയ്ക്കാതിരിക്കുക
ജീവിക്കട്ടെ ഞാൻ ഈ മരണത്തിലൂടെ